دفاع از کشور جنگ‌طلبی نیست/ اسلام ستیزه‌جویی را نمی‌پذیرد

عضو هیئت علمی موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)، با بیان اینکه اسلام ستیزه‌جویی و جنگ‌طلبی را نمی‌پذیرد، گفت: دفاع از شرف، ناموس، دین و مملکت امری طبیعی و حق ذاتی هر ملت است که عقل و حقوق بین‌الملل نیز آن را به رسمیت می‌شناسد.

حجت‌الاسلام‌ سیدابراهیم حسینی، عضو هیئت علمی موسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)، در سخنانی به تبیین نگاه اسلام به مقوله جنگ و صلح پرداخت و با اشاره به مباحث مطرح‌شده در فضای سیاسی و رسانه‌ای کشور، بر ضرورت دفاع از موضع اقتدار تأکید کرد.

وی در ابتدای سخنان خود با قدردانی از حضور گسترده و دشمن‌شکن مردم و بسیجیان در میدان اظهار کرد: مردم نجیب و موقعیت‌شناس با وجود مشکلات داخلی و خارجی، با حضور قوی خود یک‌به‌یک توطئه‌ها را خنثی کردند و کار به جایی رسید که دشمن اعلام کرد میدان یک طرف است و خیابان یک طرف.

صورت‌مسئله غلط؛ از صلح شرافتمندانه تا جنگ‌طلبی
حجت‌الاسلام حسینی با انتقاد از برخی شعارهای مطرح‌شده در فضای سیاسی کشور افزود: این روزها برخی با طرح شعارهایی چون «مردم می‌خواهند زندگی کنند»، همان فضایی را دنبال می‌کنند که در مقطع صلح امام حسن مجتبی(ع) از سوی جریان‌های سست‌عنصر دنبال می‌شد و در مقابل، ذلت و عقب‌نشینی را با عنوان «صلح شرافتمندانه» به مردم معرفی می‌کنند.

وی تصریح کرد: در تفکر اسلامی، اصل اولیه در روابط بین‌الملل جنگ نیست و اسلام ستیزه‌جویی را نمی‌پذیرد. همان‌گونه که علامه مصباح یزدی فرمودند، جنگ در نگاه اول خلاف عقل است، زیرا اتلاف منابع طبیعی و انسانی، کشتار و ویرانی زیرساخت‌ها را به دنبال دارد؛ اما اگر جنگی بر ما تحمیل شود، پاسخ به آن یک وظیفه شرعی و عقلی است.

دفاع مشروع؛ حق طبیعی ملت‌ها
عضو هیئت علمی موسسه امام خمینی(ره) با اشاره به آیات قرآن کریم گفت: قرآن هرگاه از جنگ به عنوان یک ارزش یاد می‌کند، آن را با عنوان جهاد در راه خدا و نبرد مقدس مطرح می‌کند و از سوی دیگر، نبرد برای کشورگشایی، چیرگی بر دیگران و فخر فروشی را محکوم می‌نماید. در آیه «قاتلوا الذین یقاتلونکم» نیز به صراحت بر مقابله با متجاوزان تأکید شده است.

وی افزود: این دقیقاً همان چیزی است که در حقوق بین‌الملل به عنوان حق طبیعی و ذاتی ملت‌ها شناخته می‌شود. منشور ملل متحد که به مثابه قانون اساسی جامعه بین‌المللی است، در ماده ۵۱ خود دفاع مشروع را حقی طبیعی و ذاتی برای هر کشور می‌داند که نیاز به اجازه هیچ‌کس ندارد.

صلح؛ مشروط به اقتدار و تأمین مصلحت
حجت‌الاسلام حسینی با بیان اینکه صلح امری مطلوب است اما دارای شرایطی است، اظهار کرد: صلح زمانی جایز است که به تنفس دشمن منجر نشود، جنگ را به پایان برساند و از موضع اقتدار باشد، نه از روی التماس. صلح التماسی، شرافتمندانه نیست؛ بلکه ذلت‌بار است و دشمن را بر کشور مسلط می‌کند.

وی با اشاره به وضعیت برخی کشورها گفت: سرنوشت عراق و ونزوئلا نشان می‌دهد که عقب‌نشینی و اعتماد به دشمن چه پیامدهایی دارد. درآمدهای نفتی این کشورها امروز در اختیار آمریکاست و آنان در تصمیم‌گیری درباره حتی حقوق کارمندان خود نیز اختیاری ندارند.

لزوم آمادگی در کنار گرایش به صلح
عضو هیئت علمی موسسه امام خمینی(ره) با انتقاد از قرائت یک‌سویه برخی آیات قرآن تصریح کرد: برخی تنها به بخشی از آیات صلح استناد می‌کنند و آیه ۶۰ سوره انفال را که بر آماده‌سازی هرچه بیشتر نیرو و قوا تأکید دارد نادیده می‌گیرند. خداوند در این آیه می‌فرماید آن‌قدر قوی شوید که دشمن از شما بترسد و آنگاه اگر دشمن تمایل به صلح نشان داد، شما نیز تمایل نشان دهید.

وی با اشاره به سخن امیرالمومنین(ع) در نامه ۵۳ نهج‌البلاغه افزود: حضرت می‌فرمایند اگر دشمن تو را به صلح دعوت کرد، آن را رد نکن؛ اما این صلح باید در صورتی باشد که رضایت خداوند و مصلحت امت اسلامی در آن باشد. تشخیص مصلحت در مسائل اجتماعی نیز بر عهده ولی امر جامعه است.

حجت‌الاسلام حسینی در پایان تأکید کرد: ما ستیزه‌جویی نمی‌کنیم و جنگ‌طلبی نداریم، اما دفاع از شرف، ناموس، دین و مملکت یک امر طبیعی است که هم دنیا و هم عقل آن را به رسمیت می‌شناسد. اگر کسی دفاع نکند، پیوسته در معرض جنگ خواهد بود و امنیت و آرامش امروز کشور نیز محصول ایستادگی و ضربه محکم‌تر در برابر دشمن است.

انتهای متن