رئیس دانشگاه قم گفت: وحدت حوزه و دانشگاه می‌تواند به تحولی مثبت و پیشبرنده در نظام آموزشی حوزه‌ها و دانشگاه‌ها منجر شود.

به گزارش روابط عمومی مؤسسه آموزشی و پژوهشی امام خمینی(ره)، حجت الاسلام احمدحسین شریفی طی گفتگویی به مناسبت روز وحدت حوزه و دانشگاه اظهار کرد: قریب به ۴۵ سال است که مسأله وحدت حوزه و دانشگاه به عنوان یکی از راهبردهای مهم جمهوری اسلامی مطرح شده است. هر ساله هم به مناسب روز ۲۷ آذر، سالروز شهادت شهید مفتح، مراسم‌هایی در دانشگاه‌ها و حوزه‌‌های علمیه در این موضوع منعقد می‌شود، اما هنوز هم بعد از ۴۵ سال، حتی در این که منظور از این راهبرد دقیقا چیست، اختلاف وجود دارد و هنوز هم مهم‌ترین داده‌ها در این موضوع سخنان امامین انقلاب است.

عضو هیئت علمی مؤسسه امام خمینی(ره) بیان کرد: ابهام مفهومی، موجب شده است که عده‌ای نه تنها ضرورت و اهمیت آن را درک نکنند، بلکه به مخالفت با آن هم بپردازند که در اینجا به اختصار و صرفاً برای تذکار، به چند معنای وحدت در ترکیب وحدت حوزه و دانشگاه اشاره می‌کنم.

وی ضمن تشریح وحدت در مديريت گفت: این نوع وحدت به معنای اضمحلال يکی در ديگری است که نه معقول است و نه ممکن و نه خواسته‌ هيچ يک از مدافعان و طراحان وحدت.

رئیس دانشگاه قم با اشاره به وحدت به معنای ارتباط فيزيکی و تبادل استاد و دانشجو و طلبه ابراز کرد: این نوع وحدت، هم ممکن است و هم شدنی و هم مطلوب و مؤثر.

حجت الاسلام شریفی با اشاره به وحدت در نظام آموزشی؛ داشتن تعاملات آموزشی با يکديگر؛ آشنايی حوزويان با خوبی‌های نظام دانشگاهی و آشنايی دانشگاهيان با نقاط قوت نظام آموزشی حوزه‌ها عنوان کرد: این نوع ارتباط هم بسیار مفید است و هم لازمه پویایی مراکز علمی است و اگر جدی گرفته شود می‌تواند به تحولی مثبت و پیشبرنده در نظام آموزشی حوزه‌ها و دانشگاه‌ها منجر شود.

عضو هیئت علمی مؤسسه امام خمینی(ره) با تاکید بر وحدت به معنای برگزاری درس‌ها و رشته‌های حوزوی برای دانشجويان و بالعکس اذعان کرد: این نوع وحدت نیز تا اندازه‌ای محقق شده است و با توجه به آزاد بودن و دلبخواهی بودن شرکت در چنین درس‌ها و دوره‌هایی، توانسته است برای افراد مستعد و علاقمند مفید هم واقع شود و افق‌های ذهنی آنان را به همدیگر نزدیک کند.

رئیس دانشگاه قم با اشاره به وحدت در اهداف یادآور شد: مهم‌ترین و عالی‌ترین اهداف در حکمرانی اسلامی عبارتند از «فردسازی»، «جامعه‌پردازی» و «تمدن‌سازی» و به نظر می‌رسد هم دانشگاه‌ها در جمهوری اسلامی و هم حوزه‌های علمیه در این جهت مشترک‌اند یا باید مشترک باشند.

وی در پایان با اشاره به وحدت در مبانی و روش‌ تحقيق خاطرنشان کرد: مبانی هستی‌شناختی، معرفت‌شناختی و انسان‌شناختی؛ و توجه به روش‌ اسلامی تحقيق در علوم انسانی. این از مهم‌ترین و بنیادی‌ترین سطوح وحدت حوزه و دانشگاه، به عنوان دو زیر نهاد اصلی از نهاد علم کشور، است و معتقدم تا چنین وحدتی در مبانی و روش‌شناسی علوم انسانی ایجاد نشود، سایر انواع وحدت نمی‌تواند چندان کارگر افتد.

/انتهای پیام